اگر از ما بپرسند #قضاوت دیگران( یا همان پیشداوری)؛ برایمان یاد آور کدام #پرنده است،چه پاسخی خواهیم داد؟ آیا قضاوت دیگران در ذهن ؛ همچون #کبوتری سپید ما را به اولین و آخرین بام #حقیقت رهنمون میسازد؟ یا همچون #کلاغی؛ تا همیشه ی نامعلومی افکارمان را به خانه ی مقصود نخواهد رساند؟ و شاید هم شبیه #طاووسی باشد که برای خودنمایی ؛ هر لحظه بر زیبایی فریبنده اش می افزاید و با هر پرش ، نخواهد گذاشت متوجه شویم که پیشداوری #اعمال و گفتار دیگران همواره ؛ ما را به سمت دوری از #خوبی ها سوق میدهد،و توامان با خود ؛ بیراهه های فراوان پیش روی منطقمان قرار خواهد داد؟ اگر چه پرنده ها؛ همه و همیشه خوب هستند و اقتضای #طبیعتشان است که چنین باشند، اما؛یادمان باشد #پیشداوری دیگران؛ در هر شرایطی تنها ما را از مسیر رویاهایمان دور خواهد نمود. رویای خوب بودن،خوب دیدن،#شاد بودن،شادی بخشیدن و....قضاوت نکنیم،بگذاریم انسانها ؛ خود گویای #حقیقت باشند. ادامه مطلب

این روزها خیلی به این روزهایم فکر میکنم ؛ به اینکه کدام ویژگی های اکنونم را می پسندم و از آنِ من،از آنِ خودِ واقعی و دوست داشتنی ام هستند وکدامشان در گیر و دار گذار نه چندان جالب زندگی و حواس پرتی های من و خامی ام سراغم آمدند و من غرق در حواس پرتیها ننداختمشان از خودم بیرون. تو که غریبه نیستی؛ خوب می شناسی ام؛ راستش را بخواهی ویندوزم کمی قاطی کرده،نمیدانم از سر حواس پرتی اش بوده که نفهمیده کم و بیش ویروسی فریبش داده و توی جانش جا خوش کرده ، یا تقصیر از من است که مدام خودم را مثل یک محیط بان ول کرده ام گوشه ی حیاط خانه مان ؛ تا حواسم را جمع کنم،تا تمرین کنم که حواسم جمع باشد. تا تکرار کنم که دقت کن،دقت کن و ........ چقدر خوب است که آدم یک جایی_( حالا میخواهد دفترچه یادداشت باشد، بلاگ باشد یا اصلا توی ذهنش باشد)_هی بنویسد و مدام بنویسد و آنقدر بنویسد ؛ که خودش را توی نوشته هایش پیدا کند. ادامه مطلب

امروز که نه ، راستش روزهاست دلم برف می خواهد. از آن برفهای دانه درشتِ پنبه ای ؛ که وقتی میگیریشان توی دستت و می خواهی گوله شان کنی ؛ ترد ترد صدا می دهند و چقدر کیف دارد خوردنشان ، بعد هم ساختن یک آدم برفی به رسم همیشه ی حضور برف روی زمین و در نهایت هم بخشیدن کمی از جانت به او. اگر دقت کنیم می بینیم آدم برفیِ آدمها چقدر شبیه خودشان است ، آخر ما که نمی دانیم وقتی سرگرم ساختنش هستند به چه چیزی فکر می کنند،خوشحالند ، ناراحتند ،عصبانیند ،مهربانند..... اصلا اگر از من بپرسی میگویم پاییز و زمستان مال زمین نیستند ؛ از یک جای دیگری می آیند که اینقدر بودنشان حالت را خوب می کند و هیچ وقت هم برایت تکراری نمی شوند و عادت نمیکنی به نبودنشان. مدام دلت می خواهد باشند و ببارند و تو هم به بهانه ی هوای معرکه ی بیرون خانه ؛ بروی توی حیاط و چای بهارنارنج با چاشنی هل و لیمو ترشت را بنوشی ، و با هر دَم همه ی دنیا را بدهی داخل ریه هایت و تازه شوی ، مست شوی ، خودت شوی. خودت شوی... ادامه مطلب

آینه ها بیش از اونچه فکر می کنیم #یادشون میمونه؛ یادشون میمونه تمام لحظاتی رو که با افکار مختلف بهشون زل زدیم و #رفتیم. اصلا اینطور بگم که همه ی #اشیاء_حافظه دارند و افکار،رفتار و حرفهای ما یادشون میمونه. اگر باور نمی کنید میتونید امتحان کنید؛ به یک شی فکر کنیم که برامون حس خوبی رو یادآور میشه و به یک شی که حس بدی رو القا میکنه.خوب فکر کنیم و ببینیم که چرا چنین حسی به این اشیاء داریم؟آیا به خودمون بر نمی گرده؟!! به اینکه در یک لحظه #نیات خوبی داشتیم و همون موجب شده حالا این شی که در اون لحظه حضور داشته ؛ به ما احساس خوبی رو انتقال بده یا در واقع یادآوری کنه؟و برای شی بد هم همینطور. #باز هم همه چیز به خودمون بر میگرده؛#ریشه ی همه ی احساسات خوب و بد ما در جان خودمون #جوانه زده و رشد کرده. #خوب_باشیم؛تا حس خوبمون در #محیط پیرامون #باقی بمونه.چرا که در نهایت ؛ به #خودمون_بر_می_گرده.ادامه مطلب

.آیا تا کنون از خود پرسیده ایم که در فهرست ذهنی مان، مؤلفه های برتری شامل چه مواردی می شود؛ نژاد،مکان،مدرک تحصیلی،مقام،زمان،پوشش،زبان.....؟ و آیا در خلال زندگی مدرن ؛ فرصتی پیش آمده تا با نگاهی پرسشگر، روزمرگی های بشر را با همه ی ابزارهای عینی و نامحسوسش مورد نقادی قرار دهیم؟ آگر چنین است ؛ آیا تمرکز همواره ی بشر بر اهل کجا بودن،پوشش خاصی به تن و بیان ویژه ای داشتن،نژاد و......القا کننده ی اسارت هویت وی در دام توتالیترها ، منفعت طلبان و نظام های سرمایه داری نیست؟ آنان که با مشغول ساختن انسان ها به چنین ظواهری ؛ در گوشه ای از جهان فجایع عمیقی همچون فقر اندیشه و معیشت ،جنگ و فلاکت به بار آورده اند ، و در گوشه ای دیگر برای خویش و همگنانی چون خویش ؛ سورها بر پا میدارند و عیش ها نوش میکنند..همان ها که با تمام قوا ؛ همه ی ابزار خود را در راستای مرگ تدریجی فرهنگ ها، دگردیسی اندیشه ها و رباتیزه کردن مردمان جهان ؛ برای دست یابی به مقاصد خویش به کار گرفته و پیدا و پنهان همه ی رخدادهای تلخ دنیای ما هستند. بنابراین ؛ بیائید اندکی تامل کنیم در واژه ای به یغما رفته در معنا ، و مفهومی باژگون شده در ادامه مطلب

.
مراقب حوض وجودمان باشیم؛

اگر مراقب نباشیم و دیدگان جان را به یافتن اندک غبارها و آلودگی های درون عادت ندهیم؛

و اگر دستان اراده را برای برچیدن آلودگی ها مامور نگردانیم؛

ذره،ذره،ذره نا پاکی ها ؛ روزی تمامی حضورمان را فراخواهند گرفت.

آن وقت؛ ما می مانیم و یک پلشتی عمیق و متعفن.

و بازگشت به طراوت نخستین.....

حواسمان به گوشه های پنهان مانده از نظر باشد.

#حوض#جانتان#آبی.

#پاک و آبی

خوب باشیم. شادانه زندگی کنیم. بدانیم که در جهان ؛ جا برای شادی،موفقیت و خوشبختی همه ی ما به کفایت وجود دارد. و افسانه ی شخصی ما( راهی که باید طی شود برای دست یابی به کمال روح) به کار هیچ کس جز خودمان نمی آید. پس؛ آرام باشیم. اگر راهی را میپسندیم ؛ یقین داشته باشیم که خواهیم توانست با رشد خودمان و نه با حذف دیگری ، و نه به قیمت گزاف غصه ی هم نوعانمان یا هر موجودی، به آنجا که مقصود است دست یابیم. چرا که جهان هستی؛ بسیار وسیع و بخشنده است. حقیقت ناب ما را به سمت خود می خواند ، اگر همواره هوشیار نباشیم و به ندایش گوش جان نسپاریم ؛ صدای گوش خراش دروغ،حسادت،فریب،جنادامه مطلب

.گوشی های تلفن قدیمی،گوشی های موبایل هر روز به روز شونده تر،نامه،فضای مجازی،دود،تلگراف و.....و شنونده های منتظر و تنهای پشت خط..مهم نیست با کدامین ابزار ارتباطی؛ برویم و حال و هوای دلمان را که مدتی است از عزیزی( خانواده،دوست،دشمن،یار،،معلم....)بی خبر مانده ، رج بزنیم به آن سوی خط..آدمها ؛ همیشه دلشان برای یک احوالپرسی ساده ، بی دلیل و بی آلایش تنگ می شود..اصلا وجودشان لبریزِ زندگی می شود ، وقتی بدانند آن سوی خط؛ کسی هست که تنها حال خوبشان را می خواهد..به #یاد #یکدیگر باشیم..و بخواهیم که در یاد ها خوب بمانیم ، چرا که: #یاد #می ماند. .ادامه مطلب

مؤلفه های برتری در چه مواردی خلاصه می شوند؟ نژاد،مکان،زمان،پوشش،زبان......؟ آیا تمرکز همواره ی بشر بر اهل کجا بودن،پوشش خاصی به تن و بیان ویژه ای داشتن،نژاد و......القا کننده ی اسارت هویت وی در دام توتالیترها ، منفعت طلبان و نظام های سرمایه داری نیست؟آنان که با مشغول ساختن انسانها به چنین ظواهری در گوشه ای از جهان فجایع عمیقی همچون فقر اند یشه و معیشت ،جنگ و فلاکت به بار آورده اند و در گوشه ای دیگر برای خویش و همگنانی چون خویش........ همان ها که با تمام قوا ؛ همه ی ابزار خودرا در راستای مرگ تدریجی فرهنگ ها، دگردیسی اندیشه ها و رباتیزه کردن مردمان جهان برای دادامه مطلب

دیدمت و زمان، یخ زد در قاب چشمانم

یخ ماند و

پناهنده شد به ذهن

و سکوتش

تمامی جهانم را حواله داد

به بعداز ظهر فروردینی پیش از همیشه

زهرا.م

امروز روز من است اگر؛ خود را از فراسوی خویشتن نظاره کنم.

امروز برای جهان؛ صلح و آرامش آرزو میکنم.

برای تو دوست خوبم؛ پیشرفت و تندرستی.

و برای ما، سرشار بودن از بهار.

سه شنبه ها؛ نمیدونم چرا این روز از همه ی هفته های دنیا عجیب حسی رو درونش نهفته داره، حسی عمیق که فقط عاشقانه های پابلو نرودا یا تارکوفسکی میتونن باهاش همنوا بشن. من شاید شبیه هیچ کدوم از روزهای هفته نباشم،اما قطعا سه سنبه ها شبیه روزهایی از زندگی من هستن،درست در همون لحظه ای که فکر میکنی چقدر روز وحشتناکیه این سه شنبه ؛ یهو از پشت صدها اتفاق و در هم نشینی و خلوت روزانه ت،دستی مهربون پیدا میشه و تو رو با خودش از عمق این روزنه ی بی عبور رد میکنه و میرسونه به نور. همیشه ؛ ته هر کردوم از روزهای خسته شدگیمون، (یکی)هست که به زیبایی هر چه تمام تر پرتمون میکنه از ادامه مطلب

آبی ام؛ اما کالپشت به نور و روبه نور،و این؛ عین حضورهزمان نشسته رو به روم و داره میپرسه چرا اینجایی ؟ من بی اینکه جوابی داشته باشم؛فقط بهش زل زدم و به همه ی اونچه به یاد میارم پشت کردم،نمیدونم چراواقعا چرا؟!شاید اگه میتونستم جوابی برای سوالش پیدا کنم؛ ازش رد میشدم و می رفتم اونجایی که باید ؛ اما من پاهام یخ زده،دستام کبود شده و زنجیر شدم به روز مره گیها..رو به روم فقط سایه ست؛ نمیدونم ماله کیه،شاید خودمم سایه ی کسی هستم،نمیدونم،فقط باید صبر کرد.کم کم باید که از این خواب زمستونی بیدار بشم،هنوز کال ام و تا رسیدن؛ راه بسیاره ز.مادامه مطلب