حواسم هست

این روزها خیلی به این روزهایم فکر میکنم ؛ به اینکه کدام ویژگی های اکنونم را می پسندم و از آنِ من،از آنِ خودِ واقعی و دوست داشتنی ام هستند وکدامشان در گیر و دار گذار نه چندان جالب زندگی و حواس پرتی های من و خامی ام سراغم آمدند و من غرق در حواس پرتیها ننداختمشان از خودم بیرون.

تو که غریبه نیستی؛

خوب می شناسی ام؛

راستش را بخواهی ویندوزم کمی قاطی کرده،نمیدانم از سر حواس پرتی اش بوده که نفهمیده کم و بیش ویروسی فریبش داده و توی جانش جا خوش کرده ، یا تقصیر از من است که مدام خودم را مثل یک محیط بان ول کرده ام گوشه ی حیاط خانه مان ؛ تا حواسم را جمع کنم،تا تمرین کنم که حواسم جمع باشد.

تا تکرار کنم که دقت کن،دقت کن و ........

چقدر خوب است که آدم یک جایی_( حالا میخواهد دفترچه یادداشت باشد، بلاگ باشد یا اصلا توی ذهنش باشد)_هی بنویسد و مدام بنویسد و آنقدر بنویسد ؛ که خودش را توی نوشته هایش پیدا کند.