سه شنبه ها

نمیدونم چرا این روز از همه ی هفته های دنیا عجیب حسی رو درونش نهفته داره، حسی عمیق که فقط عاشقانه های پابلو نرودا یا تارکوفسکی میتونن باهاش همنوا بشن.

من شاید شبیه هیچ کدوم از روزهای هفته نباشم،اما قطعا سه سنبه ها شبیه روزهایی از زندگی من هستن،درست در همون لحظه ای که فکر میکنی چقدر روز وحشتناکیه این سه شنبه ؛ یهو از پشت صدها اتفاق و در هم نشینی و خلوت روزانه ت،دستی مهربون پیدا میشه و تو رو با خودش از عمق این روزنه ی بی عبور رد میکنه و میرسونه به نور.

همیشه ؛ ته هر کردوم از روزهای خسته شدگیمون، (یکی)هست که به زیبایی هر چه تمام تر پرتمون میکنه از دل زدگیها و یکنواختیها به دنیای درون،به آرامش،به حس زیبای لبخند ژکوند.

(این یکی؛ هر شخص، هر موجود ویا هر اتفاق و خاطره ای میتونه باشه).

ز.م