یادآوری

این روزها خیلی به این روزهایم فکر میکنم ؛ به اینکه کدام ویژگی های اکنونم را می پسندم و از آنِ من،از آنِ خودِ واقعی و دوست داشتنی ام هستند وکدامشان در گیر و دار گذار نه چندان جالب زندگی و حواس پرتی های من و خامی ام سراغم آمدند و من غرق در حواس پرتیها ننداختمشان از خودم بیرون. تو که غریبه نیستی؛ خوب می شناسی ام؛ راستش را بخواهی ویندوزم کمی قاطی کرده،نمیدانم از سر حواس پرتی اش بوده که نفهمیده کم و بیش ویروسی فریبش داده و توی جانش جا خوش کرده ، یا تقصیر از من است که مدام خودم را مثل یک محیط بان ول کرده ام گوشه ی حیاط خانه مان ؛ تا حواسم را جمع کنم،تا تمرین کنم که حواسم جمع باشد. تا تکرار کنم که دقت کن،دقت کن و ........ چقدر خوب است که آدم یک جایی_( حالا میخواهد دفترچه یادداشت باشد، بلاگ باشد یا ...

سه شنبه ها؛ نمیدونم چرا این روز از همه ی هفته های دنیا عجیب حسی رو درونش نهفته داره، حسی عمیق که فقط عاشقانه های پابلو نرودا یا تارکوفسکی میتونن باهاش همنوا بشن. من شاید شبیه هیچ کدوم از روزهای هفته نباشم،اما قطعا سه سنبه ها شبیه روزهایی از زندگی من هستن،درست در همون لحظه ای که فکر میکنی چقدر روز وحشتناکیه این سه شنبه ؛ یهو از پشت صدها اتفاق و در هم نشینی و خلوت روزانه ت،دستی مهربون پیدا میشه و تو رو با خودش از عمق این روزنه ی بی عبور رد میکنه و میرسونه به نور. همیشه ؛ ته هر کردوم از روزهای خسته شدگیمون، (یکی)هست که به زیبایی هر چه تمام تر پرتمون میکنه از ...