یادآوری

امروز که نه ، راستش روزهاست دلم برف می خواهد. از آن برفهای دانه درشتِ پنبه ای ؛ که وقتی میگیریشان توی دستت و می خواهی گوله شان کنی ؛ ترد ترد صدا می دهند و چقدر کیف دارد خوردنشان ، بعد هم ساختن یک آدم برفی به رسم همیشه ی حضور برف روی زمین و در نهایت هم بخشیدنکمی از جانت به او. اگر دقت کنیم می بینیم آدم برفیِ آدمها چقدر شبیه خودشان است ، آخر ما که نمی دانیم وقتی سرگرم ساختنش هستند به چه چیزی فکر می کنند،خوشحالند ، ناراحتند ،عصبانیند ،مهربانند..... اصلا اگر از من بپرسی میگویم پاییز و زمستان مال زمین نیستند ؛ از یک جای دیگری می آیند که اینقدر بودنشان حالت را خوب می کند و هیچ وقت هم برایت تکراری نمی شوند و عادت نمیکنی به نبودنشان. مدام دلت می خواهد باشند و ببارند و تو هم به بهانه ی هوای معرکه ی ب...

دیدمت و زمان، یخ زد در قاب چشمانم یخ ماند و پناهنده شد به ذهن و سکوتش تمامی جهانم راحواله داد به بعداز ظهر فروردینی پیش ازهمیشه زهرا.م...

سه شنبه ها؛ نمیدونم چرا این روز از همه ی هفته های دنیا عجیب حسی رو درونش نهفته داره، حسی عمیق که فقط عاشقانه های پابلو نرودا یا تارکوفسکی میتونن باهاش همنوا بشن. من شاید شبیه هیچ کدوم از روزهای هفته نباشم،اما قطعا سه سنبه ها شبیه روزهایی از زندگی من هستن،درست در همون لحظه ای که فکر میکنی چقدر روز وحشتناکیه این سه شنبه ؛ یهو از پشت صدها اتفاق و در هم نشینی و خلوت روزانه ت،دستی مهربون پیدا میشه و تو رو با خودش از عمق این روزنه ی بی عبور رد میکنه و میرسونه به نور. همیشه ؛ ته هر کردوم از روزهای خسته شدگیمون، (یکی)هست که به زیبایی هر چه تمام تر پرتمون میکنه از ...